ครั้งเเรกเมื่อเห็นเธอ หลังจากห่างหายไปสี่วัน

มันบอกไม่ถูก นี่ถ้าไม่ได้เเต่งงานกันแล้ว

เจอกันเมื่อวานเย็นที่ร้านข้าวร้านเดิม ฉันคงเขินๆ ตักอะไรทานไม่ถูก

ก็ น่ารักไง กับทรงผมทรงใหม่ ที่เมื่อตัดแรกๆฉันไม่เห็นความเเตกต่าง

นี่เเหละมั้ง ที่ห่างๆกันบ้างมันทำให้เห็นความเปลี่ยนเเปลง ของคนที่อยู่ใกล้ชิด

....หายไปเขียนรูปที่ทะเลไกลๆ จากที่นี่

แต่ธรรมดามากหากไปจากกรุงเทพ และคงไม่เคยคิดอยากไป

อ่างศิลา บางเเสน ศรีราชา

ไม่ได้ไปเที่ยว เเต่จะไปหาที่ ที่มีเรือประมงสวยๆสีสดๆ

ก็มันเป็นกิจกรรมหนึ่งที่นักศึกษาต้องเขียนเอามาส่งในวิชาเรียน

เเดดร้อน ตัวดำ

ลมเเรง ฝุ่น ทรายปลิวติดงาน

แฮ้งค์ด้วยฤทธิ์พี่แสงกะน้องโสม

สุดท้ายก็ได้งานสวยๆกลับบ้าน เพื่อเอาไปแสดงงานต่ออีกที

ปล. ตอนขากลับ รถวิ่งเส้นมอเตอร์เวย์

พอถึงด่านทับช้าง มองเห็นวิวเเถวบ้านอยู่ลิบๆ

เเต่มิอาจจอดลงกลับบ้านได้

คิดถึงแม่ที่บ้านน่ะ

เเต่คิดถึงคนที่เริ่มทำตัวเป็นแม่อีกคนที่รออยู่ที่บ้านคนนี้ มากกว่า *-*

ป๋องเล็ก : จีน่าจ๋า หนู ดูท้องพี่โอ๋ ซิ ใหญ๋ขึ้นไหม

จีน่า : อืมม์ๆ

แม่ : มีน้องแล้วหรือ ?

-_-'' เพราะความอ้วนเป็นเหตุจริงๆ
ชวนให้คนอื่นเข้าใจผิดกัน